W najstarszych dokumentach miejscowość ta była nazywana: Siepielicze - później Siepielice. W 1514 roku król Zygmunt I Stary (1506-1548) zatwierdził wójtostwo w Serpelicach Pawłowi Chybowskiemu (1514-po 1540). W 1545 roku wieś Serpelice była własnością królewską i należała do starostwa mielnickiego oraz parafii mielnickich. W przywilejach tych parafii: łacińskiej i greckokatolickiej, potwierdzonych w 1646 roku przez króla Władysława IV Wazę (1632-1648), została wymieniona również wieś Serpelice. Mieszkańcy wsi obrządku unickiego doznali wiele cierpień w czasie prześladowania Kościoła unickiego. Nic więc dziwnego, iż po wyjściu w dniu 30 kwietnia 1905 roku carskiego edyktu tolerancyjnego przybywali licznie do kościoła w Sarnakach, aby tam wobec ks. Jana Krzewskiego, ówczesnego proboszcza sarnackiego (1900-1918) potwierdzić swoją łączność z Kościołem katolickim i przyjąć obrządek łaciński. Pierwsza kaplica w Serpelicach, które od 1908 roku należały do parafii Konstantynów, została zbudowana w 1937 roku. Jej poświęcenia w dniu 29 czerwca 1938 roku dokonał ówczesny proboszcz i dziekan (do 1943) z Konstantynowa ks. Aleksander Kornilak (1897-1972). Rok później ks. Czesław Sokołowski (1877-1951), biskup tytularny Pantacomia (4 października 1919 r.) sufragan podlaski (1919-1946), wikariusz kapitulny (1939-1940) i administrator apostolski diecezji podlaskiej (1940-1946), erygował kaplicę publiczną (oratorium publicum), którą obsługiwali duszpasterze z Konstantynowa. Duszpasterstwo przy niej w 1943 roku rozpoczęli księża ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Rodziny. W dniu 10 maja tegoż roku wspomniany administrator diecezji podlaskiej otworzył kaplicę publiczną pw. św. Apostołów Piotra i Pawła (obecnie pw. Matki Bożej Anielskiej) oraz oratorium semipublicum dla księży misjonarzy. Od 13 maja 1943 roku pierwszym duszpasterzem został ks. Stefan Szpręga (ur. 1909), który pełnił urząd rektora kaplicy do 1945 roku. W dniu 15 października 1945 roku placówkę duszpasterską w Serpelicach przejęli bracia kapucyni wypędzeni pod koniec wojny z Lubieszowa (Ukraina): o. Anioł Dąbrowa-Dąbrowski (1881-1971), który pełnił funkcję rektora (1945-1948) i br. Bartłomiej Snochowski (1910-1991). W dniu 18 czerwca 1946 roku odbyło się poświęcenie fundamentów pod nowy kościół, a dnia 10 października tegoż roku ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), wyraził zgodę na wzniesienie klasztoru - domu wypoczynkowego Zgromadzenia Braci Mniejszych Kapucynów. Projektantem obecnej świątyni wzniesionej w stylu odrodzenia był wspomniany o. Anioł Dąbrowa-Dąbrowski. Po 170. dniach budowy, czyli w uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła w 1947 roku odbyło się poświęcenie nowej świątyni, któremu przewodniczył ówczesny prowincjał o. Archanioł Brzeziński. Rok później w dniu 15 sierpnia 1948 roku ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), powołał tutaj samodzielną filię duszpasterską (cum cura animarum), dołączając do niej jako filię duszpasterską wieś Horoszki Duże. Pierwszym rektorem samodzielnej jednostki kościelnej został o. Zdzisław Gardocki (rek. 1948-1950). W ramach reorganizacji granic parafii Sarnaki ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), z dniem 1 listopada 1948 r. wydzielił mieszkańców wsi Kolonia Zabuże oraz Klepaczew i przyłączył ich do nowo powołanej filii duszpasterskiej w Serpelicach. Ks. Jan Mazur, biskup siedlecki czyli podlaski (1968-1996), dekretem z dnia 28 października 1988 roku podniósł wspomnianą filię do rangi parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła. Konsekracji świątyni w dniu 11 maja 1997 roku dokonał ks. Antoni P. Dydycz, biskup drohiczyński. Do parafialnego kościoła przylega drewniany klasztor kapucyński, zbudowany w latach 1955-1956 przez o. Laurentego Moszczyńskiego (1911-1985), ówczesnego gwardianina (1950-1958). Dom zakonny został erygowany 29 marca 1947 roku przez o. Klemensa z Milwaukee, generała Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów (1946-1952). Kościół w Serpelicach razem z Kalwarią, położona w pobliskim lesie, stanowi w naszej diecezji Sanktuarium Męki Pańskiej zwane Kalwarią Podlaską. Kanoniczna erekcja Kalwarii nastąpiła 20 lutego 1981 roku. W latach 1981-1999 z inicjatywy br. Adama Krajewskiego (1919-2007) i przełożonych oraz wysiłkiem parafian serpelickich, zostały zbudowane w otaczającym lesie stacje drogi krzyżowej, upamiętniające mękę i śmierć Zbawiciela. Z dniem 01.11.2025 do parafii dołączono zlikwidowaną parafię w Horoszkach Dużych. Akta parafii znajdują się w kancelarii parafii w Serpelicach. Z parafii serpelickiej pochodzi ks. bp dr Antoni Pacyfik Dydycz OFMCap.

Oprac. ks. dr Zbigniew Rostkowski

Rys historyczny parafii Horoszki Duże zniesionej z dniem 1.11.2025 r. i dołączonej do parafii w Serpelicach: Król Zygmunt I Stary (1505-1548) ok. 1545 roku wydał zgodę Ihnatowi Horoszko na lokację wsi i założenie wójtostwa w starostwie mielnickim. W XVI wieku miejscowość nazywała się - Horoszkowa Wola. W latach 1661-1664 pojawiła się nazwa Horoszki. W tym czasie wieś była własnością królewską i należała do parafii sarnackiej, która była jednym z trzech okręgów administracyjnych diecezji łuckiej. Filia duszpasterska w Horoszkach Dużych została ustanowiona dnia 25 kwietnia 1938 r. przez ks. Henryka Przeździeckiego (1875-1939), biskupa siedleckiego czyli podlaskiego (1918-1968). Obecny drewniany kościół został zbudowany w tzw. „ryglówkę” w latach 1933-1934, na placu ofiarowanym przez Jana Sawczuka, syna Andrzeja. Budową kierował ks. Stanisław Golatowski (ur. 1891), proboszcz parafii Konstantynów (do 1934). Jego poświęcenia w dniu 2 sierpnia 1934 roku dokonał wspomniany ks. Stanisław Golatowski z Konstantynowa. W dniu 23 sierpnia tegoż roku ks. Czesław Sokołowski (1877-1951), biskup tytularny Pantacomia (4 października 1919 r.) sufragan podlaski (1919-1946) i administrator apostolski diecezji podlaskiej (1940-1946), erygował w Horoszkach Dużych kaplicę publiczną (oratorium publicum) pw. Matki Bożej Anielskiej. Wspomniany sufragan podlaski w dniu 1 czerwca 1938 roku otworzył w Horoszkach samodzielną filię duszpasterską (cum cura animarum), delegując do obsługi duszpasterskiej księży z Konstantynowa. Pierwszym rektorem tegoż kościoła został 1 marca 1941 roku (do 1943) ks. Edmund Sadowski (1911-1985). W dniu 8 października 1944 roku - na mocy pozwolenia ks. administratora diecezji siedleckiej (5 września 1944) ks. Jan Samulak (1904-1983), dziekan dekanatu janowskiego (do 1949) dokonał poświecenia kaplicy w Horoszkach. W 1944 roku kościół został rozbudowany o dwie boczne kaplice. Do rangi samodzielnej parafii filia w Horoszkach została podniesiona dnia 15 maja 1991 roku przez ks. Jana Mazura, biskupa siedleckiego czyli podlaskiego (1968-1996). Obok kościoła stoi drewniana plebania zbudowana w latach 1942-1945 roku, pod kierunkiem wspomnianego ks. Edmunda Sadowskiego i jego następcy w latach 1943-1945 ks. Tadeusza Duszy ze Zgromadzenia Księży św. Rodziny.

Oprac. ks. dr Zbigniew Rostkowski

Stowarzyszenie Żywego Różańca