Pielgrzymowanie rozpoczynaliśmy od nocnego „zbierania” uczestników i przewiezienia na lotnisko w Warszawie. Po spotkaniu z pilotem  p. Wojciechem i odprawie bagażowej, wylecieliśmy do Lyonu, gdzie czekał z autokarem p. Stefan, aby przewieźć nas do La Salette – maryjnego sanktuarium położonego wśród alpejskich szczytów. Objawienia w La Salette miały miejsce 19 września 1846 r., gdzie Matka Boża ukazała się dwojgu pasterzom: Melanii i Maksyminowi, w postaci siedzącej, z twarzą ukrytą w dłoniach, rzewnie płacząc z powodu grzechów ludzkości. Objawienie to miało na celu obudzić wiernych, zburzyć obojętność i pewność siebie, a także wzywało do pokuty i nawrócenia. Głównym punktem każdego dnia, była oczywiście Eucharystia. Po Mszy św. był czas na zwiedzanie sanktuarium, osobistą modlitwę i refleksję. Następne, to zakwaterowanie, obiadokolacja i powrót do sanktuarium na procesję z figurą Matki Bożej i lampionami.

Krótki nocny odpoczynek i Msza św. sprawowana w różnych intencjach, gdyż, dzięki Bogu, pielgrzymowało z nami czterech „naszych” kapłanów. Jedna sprawowana była w intencji członków kół różańcowych naszej diecezji. Po śniadaniu „wróciliśmy” do Lyonu, aby bliżej „poznać” bł. Paulinę Jaricot i miejsca z Nią związane. Pierwszy punkt to XVII-wieczny, jakby wciśnięty między kamienice, zabytkowy kościół św. Polikarpa, w którym Paulina często modliła się i tu działała. Obecnie znajduje się w nim relikwiarz z sercem błogosławionej. Inne ważne miejsce na trasie naszej pielgrzymki, to dom, który   Paulina zakupiła dla stworzenia w nim centrum Żywego Różańca, zwany „Loretto”. W nim znajduje się kaplica św. Filomeny, pobudowana za zgodą papieża Grzegorza XVI, po Jej cudownym uzdrowieniu w sanktuarium św. Filomeny w Mugnano del Cardinale w 1835 r. W kaplicy na bocznej ścianie znajduje się kopia portretu Pauliny, namalowanego, gdy miała ok. 16 lat, z domalowaną, na Jej prośbę, górą sukienki, by przykryć zbyt głęboki dekolt. W domu tym znajdują się również odrestaurowane pokoje, w których żyła Paulina do 1862 r. Mieszkała tu także Jej przyjaciółka i sekretarka Żywego Różańca oraz siostry zakonne córki Maryi.

Następnie sprawnie opuściliśmy wzgórze i udaliśmy się do kościoła św. Nizera, gdzie po prawej stronie głównego ołtarza, przy kaplicy św. Marii Magdaleny i ołtarzu Matki Bożej, znajduje się miejsce spoczynku błogosławionej. Po chwili na modlitwę, udaliśmy się do przepięknie położonej bazyliki Notre-Dame de Fourviere. Na szczycie bazyliki znajduje się figura Najświętszej Maryi Panny, która jest patronką bazyliki. Wnętrze ozdobione dużą ilością aniołów, ptaków oraz innych istot, a także przepięknymi mozaikami. W bazylice znajduje się obraz MB Częstochowskiej, a w pobliżu pomnik św. Jana Pawła II upamiętniający pielgrzymkę 1986 r. Dzień kończymy obiadokolacją i „szybkim” noclegiem.

Kolejny dzień, śniadanie i wyjazd do Paray-Le-Monial z przystankiem w niewielkim miasteczku Ars, gdzie w sarkofagu spoczywa św. Jana Marii Vianney – przemożny orędownik u Boga, patron proboszczów, który przez 41 lat sprawował z oddaniem swoją posługę kapłańską. Zwiedzając bazylikę, wielu z nas w Kaplicy Serca pomodliło się w intencji księży biskupów oraz posługujących nam w diecezji kapłanów, w tej intencji była również później ofiarowana Msza św.  Ruszyliśmy dalej, aby na dłużej zatrzymać się w mieście zwanym miastem Serca Jezusowego, w którym w latach 1673-75 św. siostrze Małgorzacie Marii Alacogue czterokrotnie ukazał się Jezus Chrystus, powierzając misję przekazania ludziom, jak wielkim skarbem miłości jest Serce Jezusa i jak ważne jest wynagradzanie za nasze grzechy. Tu mogliśmy zatrzymać się na dłużej, by nawiedzić Kaplicę, by móc uczestniczyć w adoracji i błogosławieństwie Najświętszym Sakramentem.

Kolejny dzień, po wczesnym śniadaniu wyruszyliśmy do Rocamadour, miasteczka kultu Czarnej Madonny, znajdującego się pośród majestatycznych skał. Do budowy sanktuarium wykorzystano istniejące tu naturalne jaskinie, a także strome i wąskie skalne tarasy. Na stromym zboczu znajduje się aż siedem kaplic i kościołów. Do najważniejszych należy Bazylika Zbawiciela z Kaplicą NMP i drewnianą figurą Czarnej Madonny, którą nawiedziliśmy. Kolejny „przystanek” to Lourdes, miejsce związane z życiem św. Bernadetty, której w dniach 11 lutego a 16 lipca 1858 r. objawiała się Matka Boża prosząc m. in. o modlitwę różańcową i pokutę za grzeszników. Po uznaniu objawień przez władze kościelne, wybudowano w skale nad Grotą pierwszą kaplicę, a w ołtarzu ustawiono rzeźbę Matki Bożej z Dzieciątkiem. Trwa tu całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Nad Grotą i Kryptą pobudowano Bazylikę Niepokalanego Poczęcia, a 30 lat po objawieniach pobudowano Bazylikę Różańcową, która posiada 15 kaplic, a zdobią ją mozaiki przedstawiające 15 tajemnic Różańca św. Nieopodal znajduje się również Kościół św. Bernadetty i podziemna świątynia w kształcie łodzi – bazylika św. Piusa X. Jest gdzie spokojnie odetchnąć. Na szczęście zdążyliśmy na Procesję Eucharystyczną z błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem i przez dwa dni mogliśmy uczestniczyć w wieczornych procesjach różańcowych ze świecami. Nasz Papież odwiedził Lourdes 14-15 sierpnia 2004 r. Papież Benedykt XVI podczas pielgrzymki w Lourdes 13 września 2008 r. zwrócił uwagę, że podczas objawień Bernadetta odmawiała różaniec a procesja z zapalonymi świecami „łączy wybranych w niebie i pielgrzymujących po ziemi”. Drugi dzień pobytu w Lourdes, po Mszy św. udaliśmy się na zwiedzanie Jaskiń Betharram – najpiękniejszych i najgłębszych we Francji, bogatych w stalaktyty i stalagmity. Na koniec zwiedzania, aby dostać się do kolejki, płynęliśmy łodzią po rzece pod skałami. Po chwili odpoczynku udaliśmy się przed Bazylikę Niepokalanego Poczęcia, skąd „za wskazaniem” anioła wyruszyliśmy na Drogę Krzyżową usytuowaną na wzgórzu, pnącą się lekko w górę. Modlitwie przewodniczył rektor. WSD ks. kan. Jarosław Przeździecki. Drogę Krzyżową kończy stacja piętnasta, przedstawiająca wielki kamień w formie hostii, na której znajdują się kłosy zboża, przypominające o chlebie – Eucharystii, o Bożej miłości do nas.

Niestety program nakazywał zakończenie pobytu w Lourdes, długą podróż i przejazd po niezwykle stromej i wąskiej drodze na Montserrat do benedyktyńskiego klasztoru w Katalonii, gdzie „czekała na nas” Czarna Madonna – drewniana figurka Maryi z Dzieciątkiem trzymająca kulę ziemską, umieszczona nad ołtarzem w tylnej części bazyliki. I jak co dzień, Msza św., ale i czas na indywidualną modlitwę czy podziwianie widoków.

No i niestety, ostatni nocleg i już w Barcelonie, zwiedzanie starego miasta i Katedry św, Eulalii, dziewicy i 13-sto letniej męczennicy. Oprócz bogato zdobionego nagrobka św. Eulalii katedra kryje wiele rzeźb gotyckich, a w jednej z kaplic znajduje się krzyż pochodzący ze statku, który brał udział w bitwie pod Lepanto w 1571 r. W przykatedralnym wirydarzu znajduje się mały staw, w którym pływa 13 gęsi, co symbolizuje wiek patronki. Kolejne miejsce zwiedzania, to nieskończone dzieło życia Gaudiego, kościoła Sagrada Familia (Święta Rodzina). Projektując wnętrze Gaudi w pełni wykorzystywał naturalne światło, przez co każda strona świątyni charakteryzuje się innymi kolorami, zamiast płaskich rysunków używał trójwymiarowych modeli gipsowych, stosował kształty geometryczne inspirowane naturą.

Zbliża się koniec, ze smutkiem wielu z nas spogląda na zegarki, a i pan pilot przypomina, że czas się zbierać, aby na czas dotrzeć na lotnisko. Na lotnisku podziękowania i rozstanie się z niezmordowanym p. Stefanem. Odprawa bagażowa i wylot do Warszawy. W nocy, ale dzięki Bogu, szczęśliwie dotarliśmy do swoich domów.

Tej pielgrzymki, związanych z nią przeżyć duchowych i niejednokrotnie wzruszeń, szybko się nie zapomni.

tekst i zdjęcia – Renata Przewoźnik