Milejczyckie sanktuarium, ustanowione przez pasterza diecezji drohiczyńskiej, biskupa Piotra Sawczuka, 12 czerwca 2026 roku, jest miejscem szczególnej czci Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza. To właśnie tutaj, przed otoczonym czcią wizerunkiem Chrystusa, nuncjusz apostolski trwał na modlitwie, powierzając Bogu sprawy Kościoła, Ojczyzny oraz osobiste intencje.

Abp Antonio Guido Filipazzi przybył wraz z kapłanami Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie: ks. Josephem Maramreddym, ks. Pawłem Rokickim i ks. Janem Słowińskim. W nawiedzeniu uczestniczyli także bp Piotr Sawczuk, ekonom diecezjalny ks. Tomasz Duszkiewicz, sekretarz – ks. Piotr Jarosiewicz oraz kustosz sanktuarium ks. Jarosław Rosłon wraz ze swoim bratem ks. Mariuszem.

Centralnym punktem wizyty była modlitwa przed wizerunkiem Jezusa Dobrego Pasterza. Nuncjusz uklęknął przed Chrystusem, powierzając Mu intencje osób, które prosiły go o modlitwę. Wizerunek przedstawia Chrystusa, który bierze na ramiona zagubioną owcę. Ten wymowny znak stał się dla uczestników spotkania przypomnieniem, że Jezus nie pozostawia człowieka samego, ale szuka go, pochyla się nad nim i prowadzi ku życiu.

Kustosz sanktuarium ks. Jarosław Rosłon przybliżył gościom historię świątyni i rozwijającego się tutaj kultu Jezusa Dobrego Pasterza. Opowiedział również o pracach konserwatorskich i renowacyjnych, w tym o odnowieniu obrazu Matki Bożej oraz wizerunku Jezusa Dobrego Pasterza. Jak podkreślił, troska o świątynię i otaczane czcią obrazy jest nie tylko zachowaniem materialnego dziedzictwa. Jest także troską o pamięć i duchową historię ludzi, którzy przez kolejne pokolenia przychodzili tutaj z modlitwą, prośbą i dziękczynieniem.

Szczególnie osobistym momentem spotkania było świadectwo abp. Antonio Guido Filipazziego. Nuncjusz powrócił do czasu formacji seminaryjnej, kiedy wielokrotnie rozważał ewangeliczne słowa Chrystusa: „Ja jestem dobrym pasterzem”. Jak wspominał, wówczas trudno było mu jeszcze połączyć tajemnicę Dobrego Pasterza z tajemnicą Serca Pana Jezusa. Ewangeliczny obraz Pasterza i tajemnica Najświętszego Serca były dla niego niejako dwiema odrębnymi rzeczywistościami. Po latach, kiedy stanął w Milejczycach przed wizerunkiem Jezusa Dobrego Pasterza z otwartym Sercem, te dwie rzeczywistości zaczęły się łączyć. Modlitwa przed obrazem pozwoliła mu spojrzeć na słowa Ewangelii w nowy sposób. Dobry Pasterz nie jest jedynie Tym, który prowadzi swoje owce. Jest Chrystusem, który czyni to z sercem otwartym dla człowieka – szuka zagubionego, bierze go na ramiona i bierze na siebie jego ciężar.

W swoim słowie abp Filipazzi poprosił również o modlitwę za kapłanów – zarówno w Polsce, jak i na całym świecie.

W sanktuarium Dobrego Pasterza prośba ta nabrała szczególnej wymowy. Kapłani są bowiem powołani, aby naśladować Chrystusa w trosce o powierzonych im ludzi: towarzyszyć im w radościach i cierpieniu, pomagać w chwilach zagubienia i prowadzić ku Bogu.

Nuncjusz zwrócił również uwagę na znaczenie małżeństwa, rodziny i dzieci. Podkreślił, że rodzina jest pierwszym miejscem, w którym człowiek doświadcza miłości, uczy się odpowiedzialności, przebaczenia i wierności oraz otrzymuje pierwsze świadectwo wiary.

Przesłanie Dobrego Pasterza jest szczególnie ważne dla rodzin przeżywających trudności i kryzysy. Chrystus nie pozostawia człowieka samego także wtedy, gdy jego droga staje się trudna.

Nawiedzenie sanktuarium zakończyło się pasterskim błogosławieństwem nuncjusza apostolskiego.

Po wizycie w Milejczycach abp Antonio Guido Filipazzi udał się do Drohiczyna. Wraz z bp. Piotrem Sawczukiem odwiedził katedrę – matkę kościołów diecezji drohiczyńskiej. Tam modlił się za diecezję, jej pasterza, kapłanów, osoby konsekrowane oraz zmarłych.

Następnie nuncjusz apostolski odwiedził Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie.

Wizyta abp. Antonio Guido Filipazziego w diecezji drohiczyńskiej była czasem spotkania Kościoła powszechnego z Kościołem lokalnym. Był czas na rozmowę i poznanie. Był czas na przybliżenie historii miejsca, jego duchowego dziedzictwa i świadectw wiernych. Był także czas modlitwy – tej wspólnej i tej osobistej, dokonującej się w ciszy świątyni.

W Milejczycach – przed Sercem Jezusa Dobrego Pasterza. W Drohiczynie – przed Chrystusem obecnym w katedralnej świątyni. W Wyższym Seminarium Duchownym – w miejscu, w którym młodzi ludzie rozeznają swoje powołanie i przygotowują się do przyszłej służby Kościołowi.

Fot i art. Ks. Piotr Jarosiewicz